Het huis Vermandois ontwikkelde zich in de negende en tiende eeuw tot een van de belangrijkste grafelijke families van het West-Frankische rijk. De familie beheerste gebieden rond Saint-Quentin en Péronne, breidde haar invloed uit naar Meaux en Soissons en bracht via huwelijken banden tot stand met Vlaanderen, Normandië, Blois en de latere Capetingen.
Oorsprong: een Karolingische zijtak
Het begin van de onderzochte lijn ligt bij Herbert I van Vermandois. Regino van Prüm verbindt hem met Pepijn, zoon van Bernard, koning van Italië. De relatie Pepijn → Herbert I is als geregistreerd. De filiatie Herbert I → Herbert II is historisch aannemelijk, maar zonder rechtstreeks gecontroleerde eigentijdse vader-zoonvermelding; deze krijgt daarom .
Deze nuance is van belang: een aannemelijke grafelijke opvolging is niet automatisch documentair bewijs van afstamming. Op de onderzoekspagina staan de bronnen en de argumenten per schakel.
Een eeuw politieke macht
- Laatste decennia negende eeuw — Herbert I treedt naar voren in de machtsverhoudingen van Noord-Frankrijk. Regino vormt een cruciale bron voor zijn Karolingische verwantschap.
- 923 — Herbert II neemt koning Karel de Eenvoudige gevangen. Zijn positie strekt zich uit tot meerdere graafschappen en kerkelijke machtsbases.
- 934 — Adela huwt Arnulf I van Vlaanderen. De alliantie met Vlaanderen is historisch gedocumenteerd.
- 987–988 — Oorkonden van Homblières geven rechtstreeks inzicht in de overgang van Adalbert I naar Herbert III.
- Omstreeks 1045 — In een oorkonde noemt Herbert IV zijn ouders Otto en Pavia; dit is een belangrijke rechtstreekse filiatiegetuigenis.
- Laat elfde eeuw — Via Adelheid raakt het bezit en de titel van Vermandois verbonden met het Capetingische huis.
Personen, verwantschap en bronnen
De elf biografieën beschrijven niet alleen de hoofdreeks Herbert I – Herbert IV, maar ook de zijlijnen via Liutgarde, Robert en Albert II. Zij tonen waarom de geschiedenis van Vermandois niet tot een rechte lijst van elkaar opvolgende graven kan worden teruggebracht.
Biografieën
Elf afzonderlijke levensbeschrijvingen, verdeeld over de vroegste graven, zijtakken en erfopvolging.
Stamboom
Ouder-kindrelaties met hun eigen B/W/A/H-waardering en een gescheiden beschrijving van de zijlijnen.
Onderzoek
Regino, Flodoard en Homblières, plus bronkritiek en open onderzoeksvragen.
Plaatsen
De territoria en instellingen achter de familie: Saint-Quentin, Péronne, Homblières en de andere graafschappen.
Vermandois en Vlaanderen: een noodzakelijke bewijsgrens
Het huwelijk van Adela met Arnulf I is een historisch verband tussen de geslachten. Daarmee is echter niet aangetoond dat Adela de moeder was van Hildegard van Vlaanderen. Die vermeende filiatieschakel is chronologisch problematisch en blijft als inactieve buiten alle actieve routes.
Route naar Richard Goossens. De route verloopt via Elisabeth van Vermandois, De Warenne, Dunkeld en Holland. De route is niet overal B; meerdere filiatiestappen zijn W.
Hoe de waarderingen worden gelezen
Bewezen op basis van de geregistreerde bronbeoordeling; Waarschijnlijk, maar niet rechtstreeks bewezen; Aannemelijk / sterke hypothese; Hypothese of zwakke verbinding. De waarderingen horen steeds bij één relatie, niet bij een hele dynastie.
Zie de bronverantwoording voor de inhoud van de actuele beoordelingen.